Avrupa'ya ilk ayak basanlar...

Viyana’ya ilk kimlerin gittiğini, oradan Avrupa’ya nasıl yayıldıklarını ”VİYANA SERÜVENİ” başlıklı yazımda belirtmiştim. Şimdi de , ilk giden üç kişiden en genci merhum Ziya Taşkın‘dan dinlediğim bir anıyı sizlerle paylaşmak istiyorum…

Bu üç arkadaş Harem’den trene bindiklerinde yanlarında üç de tahta bavulları vardır. Bavulları, bir – iki giysi dışında; sucuk, kuru fasulye, tarhana, bulgur, çay, şeker, tuz vb. kuru yiyeceklerle doludur. En azından, en kötü koşullarda bir kaç aylık nevaleleri yanlarındadır. 22 Ekim 1962 tarihinde Viyana’daki karşılamadan sonra, 2. Bölgede Praterstrasse‘de 25 numaralı eve yerleşirler. Yaşam, artık Viyana‘da başlamıştır. Beraberlerinde getirdikleri yiyecekler zamanla azalmış, bir kısmı da bitmiştir. Bakkala gidince, dil bilmediklerinden gereksinimlerini resimler çizerek ya da işaretlerle anlatmaya çalışırlar.

Günün birinde tuzları da biter. Lakin bunu ne resim, ne de işaretle ifade edemeyince, tuzsuz günler başlar… Bir

Viyana hatırası

Cumartesi günü sabah kahvaltısı yapacaklar, bu kez de şekerleri bitmiştir. Merhum Ziya Taşkın bir şekilde şeker almayı başarır. Büyük bir işi başarmanın mutluluğuyla eve döner. Merhum Selahattin (Zelat) Yılmaz kahvaltıyı hazırlamış, İsmet Öztürk (Zemzem oğlu) de lavaboda traş olmaktadır. Paketi açıp çaya karıştırırlar ki içmek ne mümkün! Meğer pakette tuz vardır. Hiç bozuntuya vermeden Öztürk’ün lavabodan gelmesini beklerler. Aynı
durumla Öztürk‘de karşılaşınca yüksek sesle gülüşmeler başlar. Bu duruma fazla üzülmez, bilakis sevinerek tuzu bulmanın (keşfetmenin) mutluluğunu yaşarlar…

Ziya Taşkın (Büyütmek için fotoğrafı tıklayın)

Not: Bu anıyı yıllar içerisinde birkaç kez merhum Ziya Taşkın‘dan dinlemiştim. Hatta vefatından birkaç hafta önce tekrar anlatmasını rica ettim. “Bunları kaleme almak istiyorum, ne dersin?” diye sorunca; ”Bunları da yaz! ”diyerek başka şeyler de anlattı. Bir de arabası ile birlikte fotoğrafını çektim. Son görüşmemizmiş meğer ALLAH rahmet eylesin! (Amin).

Şaban Kaya (Anılar)

04-03-2010